Storythai

วันนี้ วันอาทิตย์ (อัดสะดง) ที่ 23 กันยายน พ.ศ. 2550

กะว่าไปออกจากบ้านไปมีสาระสะหน่อย
เพื่อนชวนไปหางานทำอะ ที่เมืองทองธานี
เค้ามีงาน สำหรับคนเร่ร่อน (เฮ่อไม่ใช่ คนว่างงานตะหาก)
ตื่นตอนเช้า (แฮะตื่นสะเช้าเลยเรา) ตื่นตั้ง 8 โมงแหนะ
ได้ข่าวว่านัดกะต่ายไว้ ประมาณเที่ยงๆ บ่ายๆ หนิ่หน่า
คือว่าตื่นมาก็นอนแช่ขี้ตา ขี้ฟัน ดูทีวีอะนะ
ไม่ได้ลุกขึ้นมาช่วยปะป๊า มะม๊า ทำงานบ้านเลย
เค้าทำงานกันโครม โครม (ที่บ้านใช้คำนี้ คนอื่นใช้ด้วยป่าวอะ โครมๆ)
ก็ดีนะ ไม่มีใครด่าเลย มีแต่สายตา อันน่ากลัว แทบจะกลืนกินเราได้
ก็รู้สึกอยู่เหมือนกัน แต่ว่าคนขี้เกลียด ก็เป็นคนขี้เกลียดอยู่วันยังค่ำอะนะ
นอนดูหนังช่อง 7 เรื่อง... อะไรไม่รู้จำไม่ได้ ไม่รู้เลยต่างหาก
ละครจักๆวงๆอะ จบแล้วก็ต่อด้วย ชื่อละคร.... จำไม่ได้อีกและ
ที่ คิมฮีซอล เล่นอะ น่ารักกกกกก มากกกกก
สนุกดีนะ แต่ดูเหมือนคนที่บ้านไม่มีใครชอบดูเรื่องนี้เลยอะ
ทำไมอ้า ชิชิ สนุกออก มีเด็กน้อยน่ารักด้วยนะ เรื่องเค้า
ก็ออกเป็นครอบครัวๆ ดีออก ไม่เครียดมาก หรือคนไทย
ชอบดูหนังเครียดๆนะ แล้วก็เป็นบ้า กันไง เหอๆ
อะต่อ ต่อจากนั้น เมื่อหนังจบ ก็คงได้เวลายามดี
ที่จะได้เอาขี้ฟัน ขี้ตา ออกสะที ก็ลุกไปห้องน้ำ
ล้างหน้า แปรงฟัง แล้วทำไมไม่อาบน้ำเลยวะ
เดินออกมาจากห้องน้ำอีกทำไมไม่รู้ วันนี้ออกมึนๆนะเรา
เดินออกมาก็เชื่อยๆ ไม่รู้จะทำไร สงสัยจะหิว
ก็หาของกิน พอดีไปเจอหม้อก๋วยเตียว แม่ทำค้างไว้
ก็เลยทำต่อ กินเอง เหอๆ ไม่รู้แม่จะทำไปให้ใครป่าว
เส้นมันเหลือแค่นั้นอยู่ด้วย เส็ดโจน พอกินเส็ด
ปะป๊าก็ชวนไปเยี่ยมย่าที่อยุธยา ฮะแหม คุณแม่ยุยง
ให้เราไปใหญ่เลย ชั่งลืมเสียจิงว่าลูกสาว ขออนุญาติออกจากบ้านวันนี้
ชิชิ เราเลยต้องปฏิเสธปะป๋าไปอย่างเสียใจ ดูเค้าจะงอนๆนิดหน่อยนะเนี่ย
อ้า พออิมแล้วก็ได้เวลายามดีที่จะไปอาบน้ำได้สะที เพราะใกล้เวลานัดเข้าไป
เต็มทีแล้ว จัดการอาบน้ำแต่งตัวออกจากบ้าน เป็นโชคของเราเย้
แม่ต้องขับรถไปส่งคุณน้อง ตอนเที่ยง เลยติดรถไปด้วยสะเลยไง
แต่ก่อนถึง แม่ให้ไปกดเอทีเอ็มก่อน ประเด็นมันอยู่ที่ว่า
กดเส็ด ตอนเปิดประตูขึ้นรถ ดัน เอาหัวไปโดนประตูรถสะหนี
มันโดนไปได้ไงวะ อารมณ์เสียกันเลยทีเดียว ยังไม่พอโดน
แม่ว่าซ้ำอีก ว่าไม่ระวัง
(มันอาจเป็นคำที่ไม่แรงเท่าไร แต่สำหรับชั้นแล้ว ขณะนั้น มันแรงมาก จนทำให้เกือบน้ำตาไหล)
แล้วแถบบ่นอีกว่ารู้จักกลับบ้านให้เร็วๆหน่อย อย่าให้มันมึดนัก รู้มั้ย!!)
พอกันที อารมณ์ดีๆตอนเช้าไม่เหลืออีกแล้ว
เดินไปขึ้นรถเมล์ โดยเดินไปบ่นไป ว่าชีวิตวันนี้ไมมันเซงแบบนี้วะ

พอเดินทางใกล้ถึงเดอะมอลล์ ต่ายก็โทรมา บอกว่า
เปิ้ล ... (ตะกุกตะกักนิดๆ) .. วันนี้ไม่ไปได้มั้ยอะ
งะ สะงั้น ชั้นออกมาแล้วเนี่ยนะ แล้วเราก็ตอบไปว่า
อื่ม ไม่เป็นไร เดียวเรากลับก็ได้ ออกมาแค่นี้เอง(กัดฟันพูดป่าววะ แต่ก็จิงนะ เราก็ไม่อยากไป)
แล้วต่ายก็บอกว่า ไปดูหนังกันมั้ย เฮ่อ ไอ้เราก็อยากดูหรอกนะ
แต่ทรัพย์มันไม่มีอะดิ ก็บอกมันไปว่า ไม่มีตัง แต่ดูได้
ดูหนังอย่างเดียวนะ คงไม่สามารถซื้อ หรือกินไรได้เลยอะ
ต่ายมันก็ยังถามอีกว่า แล้วจะดูมั้ยอ้า สรูปก็ต้องตอบว่า ดูแล้วกัน
ออกมาเลยนะ เจอกันที่ อนส.
ตกลง ก็ไปดูหนังกัน เรื่อง กิ๊ก2 มีผู้ชายหล่อมาก สนุกดีเหมือนกันนะเนี่ย
ตอนหนังยังไม่เริ่มฉายอะ แม่ก็ดันโทรมา หวังดี จะไปรับเราสะหนิ
จะไปรับที่เมืองทอง หน้าซีดเลยเรา เลยต้องโกหกอีกและ พักนี้
อุตสา น้อยลงแล้วนะ(เป็นเด็กดีไง) รอดตัวไปหนึ่ง จนดูหนังเส็ด
ทีนี้ก็ต้องรีบกลับแบบสุดๆ แถบจะไปขอคนขับ ขับเองเลยอะ
(พูดเวอร์ไปงั้นแหละ) ก็นั่งรถอ้อมกลับอยู่ดี ถึงบ้านก็ตะวันตกดินแล้ว
สรุป ไม่มีใครว่าอะไร ก็เป็นแบบนี้ทุกที เดือดร้อนไปก่อน

เอะ นี่เราพ่าม อะไรไปมากมายขนาดนี้เนี่ย

พอและ เอาไว้วันหลังถ้ามันไม่หายไป เราคงกลับมาอ่าน
แล้วก็งง กะตัวเองอะนะ ว่าทำไปทำมั้ย มากมาย หลายสิ่ง

คิดถึงเพื่อนทุกคน นะ

แจง ฝน สองคนนี้อ่านได เราอยู่สองคน ขอบใจจิงๆ อันนี้ไม่ต้องอ่านก็ได้นะ
มันไร้สาระ เรารอโหลดอยู่หนะก็เลยอัพได ใจมันก็ฟุ้งซาน อะนะ
(ไง อายฝน ยาวมั้ยแก)

ต่าย วันนี้สนุกมาก ไม่ได้เจอกันนาน คิดถึงแกนะ เพื่อนแบงค์ด้วย
หวังว่าอาทิตย์หน้ามันคงมาได้นะ ให้มันมาเลี้ยงหนัง เน้อ

ต่าย (อีกคนหนึ่ง)หรือพี่พีนั้นเอง นานทีปีหนมันจะเข้ามา คิดถึงเหมือนกัน

และเพื่อนๆ อีกมากมาย (เหรอ) คิดถึงไปหมดดดดด








สมัยน้องโบ งะ








อัลบัมใหม่ ของสุดที่รักกกก








และสุดท้าย ตำแหน่งอันน่าภูมิใจ 55+

จบแล้ว